ประเพณีร้องเรียกพระจันทร์ เสียงสะท้อนแห่งความปรารถนาและสายสัมพันธ์

ในขณะที่ผู้คนส่วนใหญ่เฉลิมฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์ด้วยการชมจันทร์และลิ้มรสขนมไหว้พระจันทร์ แต่ในพื้นที่ชนบทของมณฑลเหอหนาน ทางตอนเหนือของจีน มีประเพณีอันน่าสนใจที่เรียกว่า “การร้องเรียกพระจันทร์” ซึ่งเป็นประเพณีที่สะท้อนถึงความรักและความคิดถึงอันลึกซึ้ง

ตำนานที่มาของประเพณี
ประเพณีนี้มีที่มาจากเรื่องราวอันแสนเศร้าของหญิงชราคนหนึ่งในอำเภอซินเย่ ที่ต้องสูญเสียลูกชายวัย 17 ปี ไปกับการเกณฑ์ทหารเพื่อไปประจำการที่ไต้หวันและไม่ได้กลับมาอีกเลย ด้วยความโหยหาอย่างสุดซึ้ง ทุกคืนในเทศกาลไหว้พระจันทร์ เธอจะยืนอยู่ใต้แสงจันทร์และ “เรียกหาพระจันทร์” เพื่อส่งเสียงความปรารถนาไปยังลูกชายที่จากไป และเมื่อเวลาผ่านไป การกระทำอันเปี่ยมด้วยความรู้สึกนี้ก็กลายเป็นประเพณีที่สืบทอดกันมา

ความหมายใหม่ในยุคปัจจุบัน
ในทุกวันนี้ ประเพณีนี้มีความสำคัญมากขึ้นเมื่อคนหนุ่มสาวในหมู่บ้านออกไปทำงานในเมืองใหญ่ ผู้เฒ่าผู้แก่จึงใช้ประเพณีนี้เป็นช่องทางในการส่งความรัก ความห่วงใย และกำลังใจให้กับลูกหลานที่อยู่ไกลบ้าน พวกเขาจะวางเครื่องเซ่นไหว้ เช่น ขนมไหว้พระจันทร์ ลูกพลับ และถั่วลิสงไว้ในลานบ้าน จากนั้นจะแหงนหน้ามองดวงจันทร์และเอ่ยชื่อของคนที่รักที่อยู่ไกลออกไป เพื่อส่งความปรารถนาดีและคำอวยพรจากใจจริง

เสียงตะโกนที่พวกเขาส่งไปอาจเป็นประโยคที่ให้กำลังใจว่า “ไม่ต้องห่วงที่บ้าน พ่อกับแม่สบายดี และลูกก็จะต้องสบายดีเช่นกัน!” หรือบางครั้งก็เป็นบทกวีที่อวยพรให้มีความขยันหมั่นเพียร มีการเก็บเกี่ยวที่อุดมสมบูรณ์ และเจริญรุ่งเรือง

นอกจากนี้ ในมณฑลยูนนานก็มีประเพณีที่คล้ายคลึงกัน เรียกว่า “การเรียกพระจันทร์” ซึ่งเป็นประเพณีของกลุ่มชาติพันธุ์ Huayao Dai ที่จัดขึ้นสองวันก่อนวันเพ็ญของเดือนจันทรคติที่สอง เพื่อบูชาเทพเจ้าแห่งดวงจันทร์และขอพรให้ฝนตกต้องตามฤดูกาลและมีความโชคดี ซึ่งประเพณีนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ในระดับมณฑลแล้ว